زمان مطالعه: ۵ دقیقه

از زمان اولین رویداد تلویزیونی آن در سال ۱۹۵۳، زرق و برق اسکار مدت ها توجه عموم را به خود جلب کرده است. در طول تاریخ گسترده خود، این رویداد شاهد میزبانی و حضور فهرست طولانی‌ای از مشهورترین چهره‌های هالیوود بوده است که برای تجلیل از بزرگترین استعدادهای صنعت سینما گرد هم آمده‌اند.
در طول سال‌ها، موسیقی در فیلم به شکل «جایزه آکادمی برای بهترین موسیقی متن» قدردانی شده است. این جایزه معتبر توسط برخی از شناخته‌شده‌ترین آهنگسازانی که هنوز هم کار می‌کنند، پذیرفته شده است، مانند غول‌های موزیکال هانس زیمر و جان ویلیامز… و همچنین چند آهنگساز، تنها باهوش‌ترین افراد حرفه‌ای فیلم را به یاد خواهند آورد.

۱۹۸۰ – A Little Romance (Georges Delerue)

رمان عاشقانه کوچک ساخته جورج روی هیل، یک داستان شیرین و دوست داشتنی از عشق نوجوانی است که در پاریس دهه ۱۹۷۰ اتفاق می افتد. به دنبال لورن کینگ (دایان لین) یک نوجوان آمریکایی در حالی که با دنیل میشون (تلونیوس برنارد) یک جوان فرانسوی علاقه مند به فیلم در مجموعه آشنا می شود. همانطور که آنها عاشق می شوند، فشاری از جانب سرپرستان بزرگسالشان بر آنها وارد می شود.

این موسیقی که توسط هنرمند فرانسوی الاصل ژرژ دلرو آهنگسازی شده است، مطمئناً حسی معصومانه و دوست داشتنی دارد که شما را مستقیماً در فضای فرانسوی فیلم قرار می دهد. دلرو به دلیل ترجیحش به این رویکرد برای امتیازدهی فیلم، با تأکید بر حس و حال و هوای مخالف با پخش آهنگ‌های موفق معروف بود. Delerue پس از A Little Romance به نوشتن موسیقی معروف برای Platoon ادامه داد. موسیقی متن او که به وضوح محبوب بود، از نامزدهای دیگر لالو شیفرین و جری گلداسمیت موسیقی متن کلاسیک فیلم The Amityville Horror و Star Trek – The Motion Picture را شکست داد.

۱۹۸۱ – Fame (Michael Gore)

موزیکال بی‌انتها و پرطرفدار Fame در سال ۱۹۸۰، گروهی از جوانان جاه‌طلب را دنبال می‌کند که در دبیرستان هنرهای نمایشی نیویورک برای جایگاهی بسیار ارزنده امتحان می‌کنند. پرداختن به مسائلی از جمله، اما نه محدود به همجنس‌گرایی، سقط جنین، اقدام به خودکشی و بی‌سوادی، آن را به درد دل می‌اندازد، در حالی که موسیقی متن کلاسیک همچنان به نوعی به کار خود ادامه می‌دهد.

مایکل گور تنها برنده اسکار او برای شب نیست، بلکه جایزه بهترین آهنگ اورجینال را برای کارش در شهرت به خانه برد. با توجه به میراث فیلم‌هایی که امسال برنده شد، برد Fame در این سال قابل درک است. اساساً موسیقی متن حماسی جان ویلیامز برای The Empire Strikes Back که شامل آهنگ معروف Imperial March و موسیقی جان موریس برای The Elephant Man است.

۱۹۸۲ – Chariots of Fire (Vangelis)

داستانی از سرپیچی از شانس ها و دیدن اهداف خود تا انتها. Chariots of Fire داستان واقعی پیروزمندانه دو دونده بریتانیایی را روایت می کند که در بازی های المپیک ۱۹۲۴ پاریس برای کسب افتخار تلاش می کنند. این فیلم به کارگردانی هیو هادسون برنده جایزه اسکار بهترین فیلم و جایزه گلدن گلوب بهترین فیلم خارجی شد.

آهنگ‌های او برای بلید رانر به‌عنوان یک استاد کلاس الکترونیکی باقی می‌ماند و کار او بر روی ارابه‌های آتش، میراث دیرینه‌ای دارد. نه تنها توانست امتیاز جان ویلیامز را برای Raiders of the Lost Ark شکست دهد، بلکه ارابه‌های آتش امروزه در فرهنگ عامه برجسته باقی مانده است و در فیلم‌ها و پارودی‌های بی‌شماری دیگر ظاهر می‌شود. آهنگ عنوان واقعاً نمادین است و بیش از ۱۶ میلیون پخش در Spotify به دست آورده است.

۱۹۸۳ – E.T. The Extra-Terrestrial (John Williams)

فیلم نهایی دهه ۸۰ استیون اسپیلبرگ، E.T The Extra-Terrestrial با اکران در سینماها در ۹ دسامبر ۱۹۸۲ طوفانی به پا کرد. داستان الیوت و دوست بیگانه دوست داشتنی اش. E.T که به سرعت تبدیل به پرفروش‌ترین فیلم دهه شد، امروز همچنان در فرهنگ پاپ اثر خود را به جای می‌گذارد.

یک برد دیگر برای جان ویلیامز! پس از نامزد شدن در دو سال گذشته، آهنگساز جنگ ستارگان و ایندیانا جونز، چهارمین اسکار خود را به خانه برد. در این مرحله از حرفه‌اش، او قبلاً برای کارش در جنگ‌های ستارگان، آرواره‌ها، کمانچه‌زن روی بام، اسکار را به خانه برده بود و مطمئناً برنده‌های بیشتری در آینده داشت.

۱۹۸۴ – The Right Stuff (Bill Conti)

اقتباس سه ساعته کارگردان فیلیپ کافمن از رمانی به همین نام. Right Stuff تحقیقات ارتش ایالات متحده پس از جنگ را با هواپیماهای آزمایشی با موتور موشک پوشش می دهد و همچنین داستان اولین فضانوردان پروژه مرکوری را که برای برنامه فضایی ناسا انتخاب شده اند، مستند می کند. این فیلم با بازی‌های دوست‌داشتنی از جمله سم شپرد و دنیس کواد، نامزد بهترین فیلم نیز شد.

پس از همکاری پیشگامانه‌اش با سیلوستر استالونه در سه فیلم اول راکی که او را به یک هنرمند فروش پلاتین تبدیل کرد، بیل کانتیوا به‌عنوان استعدادی بسیار مورد توجه بود و برای این پروژه قرارداد امضا کرد. کار کونتی در The Right Stuff اولین اسکار خود را پس از دو نامزدی قبلی برای او به ارمغان آورد. پیروزی مقابل موسیقی جان ویلیامز برای Return of the Jediand شرایط محبوب Endearment توسط مایکل گور. سال بعد او روی بچه کاراته‌کار کار کرد، سه گانه معروف دیگری که نام او را یدک می کشید.

۱۹۸۵ – A Passage to India (Maurice Jarre)

کارگردان رویایی دیوید لین، که بیشتر به خاطر لورنس عربستان شناخته می شود، با فیلم «گذری به هند» در سال ۱۹۸۴ به حرفه کارگردانی خود پایان داد. این فیلم در سال‌های پایانی تسلط بریتانیا بر مستعمرات بریتانیا اتفاق می‌افتد، این فیلم بر روی پویایی در حال تغییر بین مستعمرات بریتانیا و بومیان هند متمرکز است. تمرکز اصلی آن بر دوستی محکوم به فنا بین یک پزشک هندی، یک زن انگلیسی که با یک قاضی شهر ازدواج کرده بود و یک معلم انگلیسی.

با یک حرفه باورنکردنی در صنعت از اوایل دهه ۶۰ تا اوایل دهه ۲۰۰۰، مخاطبان دهه‌ها به ترتیبات موریس ژارس گوش می‌دادند. ژار و لین که قبلاً در سال ۱۹۶۲ برای لورنس عربستان و در سال ۱۹۶۵ برای دکتر ژیواگو برنده این جایزه شده بودند، ثابت کردند که یک قدرت تولید فیلم و موسیقی هستند. شکست دادن نامزد دیگر جان ویلیامز که امسال نه یک، بلکه دو نامزدی برای The River و Indiana Jones and the Temple of Doom داشت.

۱۹۸۶ – Out of Africa (John Barry)

خارج از آفریقا با بازی های خیره کننده ای از مریل استریپ و رابرت ردفورد، یکی از عاشقانه های حماسی بزرگ سینما را در خود جای داده است. هنگامی که همسر اشرافی صاحب مزرعه در آفریقا از خیانت شوهرانش باخبر می شود، عاشق یک شکارچی شکار بزرگ می شود. سبک زندگی ساده اما جذاب و نگاهش به زندگی او را به انتخاب بین عشق و پیشرفت شخصی ترغیب می کند.

در مقابل برنده سال های قبل موریس ژار برای فیلم شاهد، اثر برنده جایزه جان بری در خارج از آفریقا، سومین اسکار بهترین موسیقی متن اصلی را به او اعطا کرد. برنده شدن در گذشته برای Born Free و The Lion in the Water.

۱۹۸۷ – ‘Round Midnight (Herbie Hancock)

در حالی که مردی به نام دیل ترنر، که توسط دکستر گوردون، افسانه جاز در زندگی واقعی به تصویر کشیده شده است، با اعتیاد به الکل در صحنه جاز دهه ۱۹۵۰ نیویورک مبارزه می کند، به او فرصتی داده می شود تا موسیقی خود را در پاریس بنوازد. ترنر به دنبال زندگی جدیدی است، جایی که بتواند از تعصب و شیاطین خود فرار کند. “Round Midnight” به کارگردانی هنرمند فرانسوی برتراند تاورنیه، نامه ای عاشقانه به دنیای جاز است.

در حالی که عاشقان جاز مطمئناً از چنین سر زدن معتبری از آکادمی خوشحال شدند، با این وجود این تصمیم با اتهامات بی‌عدالتی موسیقی مانع شد. بیشتر انتقادات از سوی کسانی وارد می شود که معتقد بودند موسیقی انیو موریکونه برای The Mission سزاوار این جایزه است.

۱۹۸۸ – The Last Emperor (Ryuichi Sakamoto, David Byrne, Cong Su)

The Last Emperor داستان آخرین امپراتور چین پو یی را روایت می کند که زمانی توسط ارتش سرخ در دهه ۱۹۵۰ به عنوان یک جنایتکار جنگی دستگیر شد و زندگی خود را از یک سلول زندان بازگو می کند. برناردو برتولوچی، کارگردانی که از لحاظ بصری خیره کننده است، نگاهی حماسی از پشت پرده به دنیای گمشده ارائه می دهد.

این جایزه با نه قطعه ساخته شده توسط ریویچی ساکاموتو، پنج قطعه توسط دیوید برن، یک قطعه از کانگ سو و چند قطعه تصادفی از موسیقی منبع، به سه آهنگساز اهدا شد.

۱۹۸۹ – The Milagro Beanfield War (Dave Grusin)

هنگامی که شهر کوچک میلاگرو، مکزیک به مکان مورد نظر برای یک استراحتگاه ممتاز تبدیل می‌شود، کشاورزان محلی در جنگ حقوق آب علیه توسعه‌دهندگان حریص ریشه می‌گیرند. در حالی که به نظر می رسد فیلم رابرت ردفوردز کارگردان در سال ۱۹۸۸ نظر منتقدان را جلب کرده است، متاسفانه نتوانسته است در آزمون زمان مقاومت کند و بیشتر توسط مخاطبان عمومی فراموش شده است.

بنابراین با فیلمی که عمدتاً فراموش شده است، یک موسیقی متن عمدتاً فراموش شده را دنبال می کند. همچنان که جدیدترین موسیقی برنده اسکار بدون انتشار موسیقی متن اختصاصی باقی مانده است، شاید مبهم ترین برنده این جایزه باشد. شکست بحث برانگیز جان ویلیامز برای The Accidental Touristand حتی موسیقی متن فیلم هانس زیمر برای Rain Man.