آیا واقعا می توانید خودتان را یک طرفدار کمیک بوک بدانید اگر آثار گرنت موریسون (Grant Morrison) را نخوانده باشید؟ موریسون که اهل اسکاتلند است، بخشی از «تهاجم بریتانیایی» (British Invasion) بود، موج نویسندگان و هنرمندان کمیک بریتانیایی در اواخر دهه ۱۹۸۰ که شروع به نوشتن برای کمیک های آمریکایی کردند و آن ها را متحول ساختند.
دی سی کمیکس (DC Comics)، به ویژه برند پخته تر ورتیگو (Vertigo)، جایی بود که تهاجم بریتانیایی ریشه دواند. موریسون چند اثر از مارول (Marvel) هم در کارنامه خود دارد؛ به طور مشخص، آن ها یک دوره تحسین شده از «مردان ایکس جدید» (New X-Men) را از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۴ نوشتند که بعدها تأثیر زیادی روی فصل تحسین شده اول کارتون «مردان ایکس ۹۷» (X-Men ’97) گذاشت. اما بخش بسیار بزرگتری از آثار موریسون در دی سی و با نوشتن درباره پانتئون قهرمانان آن خلق شده است.
«سوپرمن تمام ستاره» (All-Star Superman) موريسون و فرانک کوایتلی (Frank Quitely) به عنوان بیانیه نهایی درباره مرد پولادین مورد تحسین قرار گرفته است. دوره هفت ساله گسترده موریسون روی «بتمن» (Batman) افسانه های شوالیه تاریکی را بازتعریف کرد، بروس وین را کشت و سپس احیا کرد در حالی که پسر بتمن، دیمین وین/رابین (Damian Wayne/Robin) را معرفی نمود. در حالی که آثار دی سی او اغلب عجیب و غریب هستند، خیالتان راحت باشد که آثار متعلق به خودشان حتی عجیب تر هم می شوند!
برای نمونه «خوشحال!» (Happy!) را در نظر بگیرید، یک مجموعه چهار قسمتی از موریسون و هنرمند داریک رابرتسون (Darick Robertson) که در سال ۲۰۱۲ توسط ایمیج کمیکس (Image Comics) منتشر شد. داستان «خوشحال!» که در زمان کریسمس می گذرد، درباره نیک ساکس (Nick Sax)، یک کارآگاه سابق که به یک آدم رذل تمام عیار تبدیل شده، است. پس از یک حمله قلبی، او در بیمارستانی بیدار می شود و حالا یک اسب بالدار کوچک آبی به نام خوشحال (Happy) را می بیند که او را تشویق می کند دختری ربوده شده به نام هیلی (Hailey) را نجات دهد.
قبل از اینکه آثار موریسون دنیای سینمایی جیمز گان (James Gunn) یا «مردان ایکس ۹۷» را شکل دهد، «خوشحال!» در یک مجموعه تلویزیونی اقتباس شد. این سریال که توسط خود موریسون ساخته شد، کریستوفر ملونی (Christopher Meloni) در نقش نیک و پتن اسوالت (Patton Oswalt) به عنوان صداپیشه خوشحال را به همراه داشت. این سریال برای دو فصل (و ۱۸ اپیزود) از سال ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۹ در شبکه سایفای (Syfy) پخش شد، اما حالا پس از لغو شدن، نشسته و منتظر است تا دوباره کشف شود.
خوشحال! طعم دلپذیری از عجیب و غریب بودن گرنت موریسون است
اگر کمیک های گرنت موریسون گاهی اوقات شبیه کار کسی به نظر می رسند که حسابی نشئه کرده، خب، دلیل خوبی برای آن وجود دارد. موریسون سابقه استفاده از روانگردان ها را دارد؛ برای مرور سفرهای طولانی و عجیبشان، نگاهی به کتاب «سوپرخدایان» (Supergods) (نیمی زندگی نامه خودنوشت، نیمی تاریخچه ژانر ابرقهرمانی) بیندازید.
وقتی نیک برای اولین بار خوشحال را می بیند، طبیعتا فکر می کند که دچار توهم شده، اما اینطور نیست. خوشحال دوست خیالی هیلی است و او نیک را تحت فشار قرار می دهد تا دختر را نجات دهد چون رباینده او (یک قاتل در لباس بابانوئل) قصد دارد از او در یک فیلم اسناف استفاده کند. چرا این اسب کوچک سراغ نیک را گرفته، یک آدمکش دائما الخمر که از زندگی دست کشیده است؟ خب، گفتنش داستان را لو می دهد.
«خوشحال!» اساسا یک داستان جنایی است؛ یک پلیس سابق با گذشته ای مبهم فراخوانده می شود تا دختری گمشده را پیدا کند. چیزی که آن را متمایز می کند، دادن یک دوست خیالی به کارآگاه زمخت و خشن اش است. در مصاحبه ای در سال ۲۰۱۲ با وبسایت کامپلکس (Complex)، موریسون توضیح داد که «این تصویر از اسب آبی کوچک» اولین بخشی از کمیک بود که به ذهنشان رسید، با الهام از آهنگ ۱۹۶۷ «پگاسوس اسب پرنده» (Pegasus the Flying Horse) از گروه راک انگلیسی هالیز (the Hollies). موریسون که موریسون است، یک داستان بامزه برای آن اسب نساخت، بلکه تصمیم گرفت او را درون داستانی بیندازد که یادآور تریلر جنایی درجه R «ستوان بد» (Bad Lieutenant) از ایبل فرارا (Abel Ferrara) و هاروی کایتل (Harvey Keitel) است.
موریسون به کامپلکس توضیح داد: «من عاشق این ایده بودم که چیزی به این اندازه کودکانه و خیال انگیز، و چیزی به این اندازه بی وقفه شاد، خودش را در کنار مطلقا بدترین بدبین دنیا ببیند.» سپس، آن ها متوجه شدند که کمیک باید یک داستان کریسمسی باشد، به سبک «چه زندگی شگفت انگیزی» (It’s A Wonderful Life) یا «سرود کریسمس» (A Christmas Carol)، چون چه زمانی بهتر از این برای یه بدبین وجود دارد تا کمی خوبی را درون خودش دوباره کشف کند؟
گرنت موریسون سریال خوشحال! را فرصتی برای گسترش کمیک می دید
ممکن است نام داریک رابرتسون را به عنوان خالق مشترک طنز ابرقهرمانی بی رحمانه «پسران» (The Boys) به همراه نویسنده گارث انیس (Garth Ennis) بشناسید. «خوشحال!» خشن و مبتذل مثل این است که گرنت موریسون دارد به سبک انیس کار می کند. نیک یک بی ادب مشمئزکننده است که جسی کاستر (Jesse Custer) از «واعظ» (Preacher) و بیلی بوچر (Billy Butcher) از «پسران» را در مقایسه خوب جلوه می دهد. دوگانگی لحن در «خوشحال!» همچنین شبیه به «پسران» است، کمیکی که ابرقهرمانان رنگارنگ را با فرومایگی مطلق ترکیب می کند.
کمیک «خوشحال!» یک داستان خودشامل است، فقط در حدود ۱۰۰ صفحه. در مصاحبه ای در سال ۲۰۱۷ درباره سریال تلویزیونی با /فیلم (/Film)، موریسون فاش کرد که این دوره کوتاه به خاطر برنامه فشرده رابرتسون بود:
«داریک فقط در برنامه اش جا برای انجام چهار شماره داشت. بنابراین من همیشه احساس کرده بودم که داستان بیشتری برای گفتن وجود دارد. من واقعا به طور خاص از وقت گذراندن با این شخصیت ها لذت می بردم. وقتی این فرصت پیش آمد، راهی بود تا ناگهان بسیاری از آن عناصر را دوباره اضافه کنم.»
با در نظر گرفتن اینکه داستان کمیک «تمام شده و کنار گذاشته شده»، موریسون سریال تلویزیونی را راهی برای بازگشت به «خوشحال!» روی بوم نقاشی بسیار بزرگتری می دید. این سریال توسط موریسون، به عنوان یک تهیه کننده اجرایی، و برایان تیلور (Brian Taylor) (کارگردان فیلم های «کرانک» (Crank)، که موریسون عاشقشان است) ساخته شد، که در نهایت نه تا از ۱۸ اپیزود سریال را کارگردانی کرد.
وقتی «خوشحال!» برای فصل دوم برگشت، موریسون یک داستان کاملا جدید برای نیک و خوشحال بر اساس یک تعطیلی متفاوت طراحی کرد: ایستر (Easter). متأسفانه، آمار بینندگان سریال در طول فصل دومش افت کرد. سایفای «خوشحال!» را لغو کرد و سریال شانسی برای پیدا کردن خانه جدید در شبکه ای دیگر نداشت. در حالی که فصل سوم «خوشحال!» غیرمحتمل است، این سریال و کمیک اصلیاش می توانند یک برنامه سرگرم کننده کریسمسی باشند اگر از قبل همه آثار کلاسیک را دیده باشید.
شما کدام یک از اقتباس های عجیب و غریب کمیک بوکی را بیشتر دوست دارید؟ به نظرتان کدام شخصیت کارتونی می توانست بهترین همراه برای یک کارآگاه تلخ و خشن باشد؟ نظرتان را با ما به اشتراک بگذارید!
