در تاریخ تلویزیون اشتباههای بزرگی وجود داشته؛ کافی است نگاهی به سریالهایی بیندازید که بعد از یک فصل کنسل شدند. اما یک سطح فاجعهبارتر هم وجود دارد: سریالهایی که حتی فصل اولشان را هم به پایان نرساندند. بعضی از بدترین سریالهای تاریخ با بیاعتنایی از آنتن برداشته شدند، ولی فقط یکی از آنها نزدیک بود شبکهاش را به ورشکستگی بکشاند. «Supertrain (سوپرترین)» یک درام علمی تخیلی بود که قرار بود نسخهای از «The Love Boat (کشتی عشق)» روی ریل باشد. اما خیلی زود از عشق خالی شد و با از خط خارج شدن کامل، یک کسری بودجه سنگین برای NBC به جا گذاشت.
در اواخر دهه ۱۹۷۰، فرد سیلورمن، رئیس سابق CBS و ABC، به عنوان مدیر جدید NBC انتخاب شد. مردی که مسئول موفقیت سریالهای کلاسیکی مثل «All In The Family (همه در خانواده)»، «Happy Days (روزهای خوش)» و «The Love Boat (کشتی عشق)» بود، به داشتن یک «شکم طلایی» برای تشخیص آثار موفق شهرت داشت و قرار بود با یک رشته موفقیت، NBC را به بزرگترین شبکه تبدیل کند. او بلافاصله تمام وزن خود را پشت یک سریال گذاشت: داستان یک قطار فوقلوکس، آیندهنگرانه و هستهای که تمرکز اصلی آن بر تعاملات اجتماعی مسافران بود. قرار بود یک پیروزی بزرگ دیگر برای سیلورمن و NBC باشد.
اما در عوض، «Supertrain (سوپرترین)» به یکی از افسانهایترین بمبهای تلویزیونی تاریخ تبدیل شد. NBC، دن کورتیس (خالق «Dark Shadows (سایههای تاریکی)») را به عنوان شورانر آورد و چندین قسمت ساخت، از جمله یک پایلوت دو ساعته که گفته میشود ۷ میلیون دلار هزینه برداشت. همین یک قسمت، آن را به پرهزینهترین سریال تاریخ تلویزیون در آن زمان تبدیل کرد. این سریال بعد از تنها ۹ قسمت به طور کامل کنسل شد و حالا به عنوان یکی از بزرگترین و گرانترین شکستهای تلویزیونی مشهور است.
NBC میلیونها دلار روی سوپرترین سرمایهگذاری کرد، اما قطار خیلی زود از ریل خارج شد
NBC
درست مثل سریال جذاب اما ناامیدکننده علمی تخیلی دهه ۸۰ با نام «Manimal (انسانحیوان)»، «Supertrain (سوپرترین)» هم خیلی زود به یک داستان هشداردهنده تلویزیونی تبدیل شد. اما در ابتدا، کمی امیدواری وجود داشت. داستان سریال در قطار فوقپیشرفتهای میگذشت که مسافران را از نیویورک به لسآنجلس از طریق شیکاگو، دنور و تگزاس میبرد. واگنهای دو طبقهاش شامل استخرهای شنا، کلوبها و مراکز خرید میشد. در این فضای اعیانی، تماشاگران با ترکیبی از داستانهای ملودراماتیک روبهرو میشدند: معماهای قتل، آدمکشهای مافیایی، توطئههای آدمربایی و سرقتهای جواهرات. اما نهتنها خطهای داستانی بیروح بودند، بلکه صحنهها هم نتوانستند شکوه و ظرافتی را که برایش طراحی شده بودند به نمایش بگذارند و اغلب خفه و کلاستروفوبیک به نظر میرسیدند.
زمانی که سریال برای اولین بار با یک ویژهبرنامه دو ساعته روی آنتن رفت، ادوارد اندروز نقش هری فلاد، رئیس قطار، و رابرت آلدا نقش دکتر قطار را بازی میکردند. این دو در کنار گروه بازیگران اصلی گستردهای ظاهر شدند و بازیگران مهمانی مثل استیو لارنس، لری لینویل، تونی دانزا و دیک ون دایک هم به آنها پیوستند. دیک ون دایک یکی از آدمکشهای زیادی بود که در این سریال حضور داشتند.
در همین حال، NBC روی صحنههای مجلل و مدلهای دقیق قطار سرمایهگذاری کرد. ساخت صحنهها بهتنهایی ۵ میلیون دلار هزینه داشت، اما شبکه ۱۰ میلیون دلار دیگر هم برای سه مدل قطار هزینه کرد. یکی از مدلها در حین فیلمبرداری تصادف کرد و تیم تولید مجبور شد فوراً یک مدل جایگزین بسازد. این هزینههای گزاف بالاخره دامن فرد سیلورمن و NBC را گرفت. در واقع، میلیونها دلاری که NBC برای «Supertrain (سوپرترین)» از دست داد، همزمان با تحریم المپیک ۱۹۸۰ توسط آمریکا شد که آن هم میلیونها دلار درآمد تبلیغاتی شبکه را از بین برد. این دو عامل تقریباً باعث ورشکستگی NBC شدند.
همه چیز برای سوپرترین تمام شد: میلیونها دلار ضرر بعد از افت شدید آمار بینندگان
NBC
«Supertrain (سوپرترین)» یک سفر اولیه آرام و بیدردسر نداشت. یک گزارش آن زمان از هالیوود ریپورتر میگوید که سریال در هر پنج قسمت اول نتوانسته بود زمان پخش خود را ببرد و بعد از آن «برای تعمیرات اساسی به کارخانه برگردانده شد». خیلی از سریالها دستخوش تغییرات اساسی و گاهی مسخره شدهاند، اما «Supertrain (سوپرترین)» یک نمونه ناموفق بود. بعد از بازسازی، با گروه بازیگران اصلی که از ۱۰ نفر به ۵ نفر کاهش یافته بود و حالوهوایی شبیهتر به «The Love Boat (کشتی عشق)» دوباره ظاهر شد. فایدهای نداشت.
نهتنها نقدها افتضاح بودند، بلکه تا پایان فصل ۱۹۷۸-۱۹۷۹، «Supertrain (سوپرترین)» (گرانترین سریال تلویزیونی ساختهشده تا آن زمان) فقط توانست در رتبه ۶۹ از بین ۱۱۴ سریال قرار بگیرد. آن موقع دیگر NBC ضررش را قطع کرده بود، اما خیلی دیر شده بود. به گزارش هالیوود ریپورتر، هر قسمت ۵۰۰ هزار دلار و بیشتر هزینه داشت. این رقم روی میلیونها دلاری بود که شبکه قبلاً برای صحنهها و مدلهای قطار سرمایهگذاری کرده بود.
سالها بعد، بن تابرن از هیگرزتاون، مریلند، چیزی که فکر میکرد یک مدل قطار است را از یک طلافروش در فیلادلفیا خرید. همانطور که یک گزارش از هرالد میل در سال ۲۰۱۸ مستند کرد، وقتی تابرن مدل جدیدش را تحویل گرفت، به نظرش رسید که این قطار ۵۰ فوتی با واگنهایی به ابعاد ۲ در ۴ فوت، چیزی فراتر از یک مدل ساده است. تابرن به یکی از مدلهای اصلی سوپرترین برخورد کرده بود. NBC بعد از کنسل شدن سریال، آن را به یک تولیدکننده مدلهای قطار در فیلادلفیا فروخته بود. نهایتاً صاحب طلافروشی آن را به دست آورد و بعد تابرن خرید و آن را به جک موریسی، یک تهیهکننده ساکن لسآنجلس فروخت که در زمان پخش اصلی «Supertrain (سوپرترین)» مسحور این قطار شده بود و بالاخره آن را به جایی برگرداند که زندگیاش را شروع کرده بود. حداقل یک نفر طرفدار این سریال بود.
منبع: اسلش فیلم
