وقتی صحبت از مینیسریالها به میان میآید، HBO در کلاس خاص خودش قرار دارد. در طول سالها، این شبکه ثابت کرده است که برخی داستانها بهتر است در یک فصل واحد و بدون هیچ جای خالی برای پر کردن روایت شوند. در واقع، برخی از تحسینشدهترین سریالهای HBO داستانهای کامل و رضایتبخشی را در کمتر از 10 قسمت روایت میکنند که به نظر میرسد نقطه شیرین این فرمت است.
این تعداد قسمت به سازندگان سریال فضای کافی میدهد تا شخصیتهای پیچیده و روایتهای جذابی بسازند بدون اینکه به زیرداستانهای غیرضروری یا کشدادن داستان متکی باشند. این رویکرد بهطور استثنایی کار میکند. در اینجا لیستی از مینیسریالهای HBO با 10 قسمت یا کمتر آورده شده است که از ابتدا تا انتها متمرکز و رضایتبخش هستند.
10. ‘Angels in America’ (2003) (فرشتگان در آمریکا)
Angels in America، بر اساس نمایشنامه برنده جایزه پولیتزر تونی کوشنر، یک درام شش قسمتی است که در بحران ایدز دهه 1980 رخ میدهد و زندگی چندین نفر را که به هم مرتبط هستند دنبال میکند تا بیماری، هویت، عشق، ایمان و فقدان را بررسی کند. روایت بر پریور والتر (جاستین کرک)، یک مرد همجنسگرا در نیویورک که با تشخیص ایدز خود دست و پنجه نرم میکند و شروع به تجربه رویاهای عجیب و غریب همراه با دیدارهایی از یک فرشته میکند، متمرکز است. داستان همچنین وکیل پنهانی جو پیت (پاتریک ویلسون)، همسرش هارپر پیت (مری-لوئیز پارکر)، مامور سیاسی روی کوهن (آل پاچینو) و میزبان شخصیتهای فراموشنشدنی دیگر را دنبال میکند که زندگیشان به روشهای غیرمنتظره در هم تنیده میشود.
Angels in America به مضامین سنگین میپردازد، اما هیچکدام از این اطلاعات طاقتفرسا نمیشود. این سریال فانتزی، سیاست، عاشقانه، مذهب و تفسیر اجتماعی را در یک روایت جذاب ترکیب میکند که میتواند در یک لحظه دلخراش و در لحظه دیگر به طرز شگفتآوری خندهدار باشد، بدون اینکه هرگز تعادل خود را از دست بدهد. این تعادل عالی همان دلیلی است که Angels in America پس از بیش از 20 سال همچنان یکی از تحسینشدهترین مینیسریالهای HBO باقی مانده است.
9. ‘Generation Kill’ (2008) (نسل کشتار)
Generation Kill یک درام است که بیشتر بر شخصیتهایش تمرکز دارد تا بر شکوه جنگ. این سریال بر اساس گزارش دست اول ایوان رایت، روزنامهنگار، از حمله سال 2003 به عراق ساخته شده است و یک گردان شناسایی تفنگداران دریایی را در طول هفتههای اولیه جنگ دنبال میکند. مخاطب این جهان را از چشم نسخه داستانی رایت، با بازی لی ترجسن، میبیند و در کنار گروهبان برد «آیسمن» کولبرت (الکساندر اسکارشگورد)، ستوان نیت فیک (استارک سندز)، گروهبان جاش ری پرسون (جیمز رانسون) و بقیه گروهان براوو در حالی که به عمق عراق پیش میروند و با واقعیتهای تلخ نبرد دست و پنجه نرم میکنند، سفر میکند.
Generation Kill یکی از واقعیترین سریالهای جنگی موجود است و برای پیشبرد داستان به قهرمانبازیهای هالیوودی متکی نیست. این سریال بر تجربیات روزمره سربازانی تمرکز دارد که در موقعیتهای هرج و مرجآمیزی گیر افتادهاند که حتی خودشان هم نمیتوانند کاملاً درکشان کنند. شاید کمی خستهکننده به نظر برسد، اما سریال به لطف شوخیهای مداوم بین تفنگداران دریایی، به طور مداوم جذاب و حتی در مواقعی خندهدار است، در حالی که همچنان برخی از پرتنشترین سکانسهای جنگی را که تا به حال در تلویزیون دیده شده است، ارائه میدهد. Generation Kill توسط دیوید سایمون و اد برنز، تیم پشت The Wire ساخته شده است که همان رویکرد شخصیتمحور و ظریف را به این مینیسریال آوردهاند.
8. ‘Mildred Pierce’ (2011) (میلدرید پیرس)
Mildred Pierce بدون شک یکی از بهترین شخصیتپردازیهایی است که تا به حال در تلویزیون دیده شده است. این مینیسریال پنج قسمتی، کیت وینسلت را در نقش شخصیت اصلی، یک مادر تازه طلاق گرفته در کالیفرنیای جنوبی در دوران رکود بزرگ دنبال میکند. میلدرید مصمم است زندگی بهتری برای فرزندانش فراهم کند، که او را به ساختن یک تجارت موفق رستوران از صفر سوق میدهد. با این حال، در حالی که زندگی حرفهای او رو به بهبود است، رابطه او با دختر جاهطلب و پرتوقعش، ودا پیرس (ایوان ریچل وود)، به طور فزایندهای پیچیده میشود. این بدان معناست که بزرگترین منبع درگیری داستان، یک رقابت تجاری بزرگ نیست، بلکه خود خانواده است.
این سریال به دقت بررسی میکند که چگونه عشق بیقید و شرط میلدرید به ودا به تدریج به یک وسواس تبدیل میشود که تهدید میکند همه چیزهایی را که برایش زحمت کشیده است نابود کند. تحسینبرانگیز است که این سریال چقدر داستان را تنها در پنج قسمت پوشش میدهد. با وجود وسعت روایت، Mildred Pierce هرگز عجولانه یا ناقص احساس نمیشود. به هر نقطه عطف مهمی فرصت تنفس داده میشود، که به بینندگان اجازه میدهد تا انگیزههای پشت هر تصمیم شخصیتها را به طور کامل درک کنند. این سریال یک الگو در داستانسرایی کوتاه است و ثابت میکند که جذابترین درامها برای جلب توجه مخاطب واقعاً به شخصیتهای شرور یا پیچشهای داستانی مداوم نیاز ندارند.
7. ‘The Pacific’ (2010) (اقیانوس آرام)
The Pacific مینیسریال همراه Band of Brothers در سال 2010 است که توسط استیون اسپیلبرگ، تام هنکس و گری گوتزمن تهیه شده است. با این حال، به جای تمرکز بر رفاقت مانند نسخه قبلی، The Pacific هزینه جنگ را بررسی کرد. این مینیسریال تحسینشده ده قسمتی، چندین تفنگدار دریایی آمریکایی الهام گرفته از زندگی واقعی را در طول لشکرکشی اقیانوس آرام در جنگ جهانی دوم دنبال میکند. روایت عمدتاً بر رابرت لکی (جیمز باد دیل)، یوجین اسلج (جوزف مازلو) و جان باسیلون (جان سدا) متمرکز است و این مردان را در طول برخی از وحشیانهترین نبردهای جنگ، از جمله گوادالکانال، پللیو، ایوو جیما و اوکیناوا دنبال میکند و همچنین بررسی میکند که چگونه آن تجربیات بعدها در زندگیشان آنها را شکل میدهد.
The Pacific از نشان دادن اینکه نبرد چقدر میتواند از نظر فیزیکی و روانی ویرانگر باشد، ترسی ندارد. در عین حال، این سریال هرگز جنگ را به یک منظره محض تقلیل نمیدهد. این نشان میدهد که چگونه هر نبرد هدف بزرگتری داشت و چگونه این مردان جوان آرمانگرا برای همیشه توسط وحشت هر آنچه شاهد بودند، آسیب دیدهاند. از آنجایی که مخاطب همیشه به یاد آنچه در خطر است میافتد، سکانسهای نبرد با شدت بیشتری ضربه میزنند. The Pacific نمونهای عالی از این است که چگونه میتوان ارزشهای تولیدی عظیم را با داستانسرایی عمیق انسانی ترکیب کرد تا تجربهای را ارائه داد که مدتها پس از پایان تیتراژ در ذهن مخاطب باقی میماند.
6. ‘The Investigation’ (2020) (تحقیق)
بیشتر درامهای جنایی واقعی به قاتل وسواس دارند، اما The Investigation دقیقاً رویکرد مخالف را در پیش میگیرد. این مینیسریال بر اساس تحقیقات واقعی درباره قتل کیم وال، روزنامهنگار سوئدی، ساخته شده است و بازرس ارشد ینس مولر (سورن مالینگ) را در حالی دنبال میکند که به همراه تیمش برای کنار هم قرار دادن شواهد تلاش میکنند. داستان پس از ناپدید شدن وال در طی یک مصاحبه معمولی در یک زیردریایی خصوصی آغاز میشود. با پیشرفت تحقیقات، پلیس مجبور به انجام جستجوی گسترده در دریا میشود و در عین حال سعی میکند با شواهد بسیار کمی پروندهای را تشکیل دهد. با وجود داستان جنایی واقعی، The Investigation اصلاً پرونده را پر زرق و برق نمیکند.
در واقع، عامل جنایت هرگز نشان داده نمیشود یا به او توجهی نمیشود، زیرا سریال میخواهد بر روی افرادی تمرکز کند که سعی در کشف حقیقت دارند، از جمله والدین داغدار کیم. ریتم سریال عمداً کند است، اما این به این دلیل است که برای انعکاس واقعیت طاقتفرسای کار پلیس طراحی شده است. این کندی همچنین باعث میشود هر پیشرفتی به دست آمده به نظر برسد، انگار که بینندگان نیز بخشی از همان فرآیندی هستند که محققان طی میکنند. نتیجه یک روش کار جذاب است که عملاً هرگز شدت خود را از دست نمیدهد.
5. ‘Band of Brothers’ (2001) (گروه برادران)
Band of Brothers یکی از قدرتمندترین مینیسریالهای تمام دوران HBO است. این سریال، بر اساس کتاب غیرداستانی استیون ای. امبروز، سربازان گروهان ایزی، بخشی از هنگ 506 چترباز از لشکر 101 هوابرد، را از آموزشهای طاقتفرسای آنها در کمپ توکوا تا روزهای پایانی جنگ جهانی دوم در اروپا دنبال میکند. البته، روایت برخی از مهمترین عملیاتهای جنگ از جمله روز دی و نبرد بولژ را پوشش میدهد. با این حال، آنچه آن را به یک سریال جذاب تبدیل میکند، گروه بزرگ شخصیتهای آن از جمله ریچارد وینترز (دامین لوئیس)، لوئیس نیکسون (ران لیوینگستون)، کاروود لیپتون (دنی والبرگ) و رونالد اسپایرز (متیو سِتل) است که به تدریج به افرادی تبدیل میشوند که مخاطب واقعاً به آنها اهمیت میدهد.
Band of Brothers زمان کافی را صرف ایجاد پویایی بین همه سربازان میکند و به مخاطب نگاهی اجمالی به پیشینه آنها میدهد. این باعث میشود هر پیروزی و شکستی با تأثیر بیشتری همراه باشد. همچنین عظمت تولید Band of Brothers حتی پس از دههها همچنان عظیم باقی مانده است. سکانسهای نبرد شدید و غوطهورکننده هستند، اما اکشن هرگز جاذبه اصلی نیست. Band of Brothers هرگز جنبه انسانی جنگ را از دست نمیدهد، به همین دلیل است که به عنوان یکی از بهترین سریالهای جنگی ساخته شده باقی میماند.
4. ‘Chernobyl’ (2019) (چرنوبیل)
Chernobyl رویدادهای پیرامون فاجعه هستهای چرنوبیل در سال 1986 را دراماتیزه میکند. برخلاف بیشتر درامهای فاجعه که بر روی آنچه اتفاق افتاد تمرکز میکنند، Chernobyl به آنچه پس از انفجار رخ داد و پیامدهای ماندگار آن میپردازد. این مینیسریال پنج قسمتی HBO که توسط کریگ مازین ساخته شده است، در پیامدهای بلافاصله پس از انفجار راکتور آغاز میشود و دانشمندان، مقامات دولتی، آتشنشانان و شهروندان عادی را که در بحران در حال گسترش گرفتار شدهاند دنبال میکند. روایت بر والری لگاسوف (جرد هریس) متمرکز است که وظیفه کمک به تحقیق در مورد فاجعه را به همراه بوریس شچربینا (استلان اسکارشگورد) بر عهده دارد.
با این حال، درک فاجعه در سیستمی که بر پایه پنهانکاری، انکار و بوروکراسی ساخته شده است، تقریباً غیرممکن است. در همین حال، دانشمند هستهای، اولانا خومیوک (امیلی واتسون) برای کشف حقیقت پشت انفجار و پاسخگو کردن مسئولان تلاش میکند. Chernobyl بسیار جذاب است زیرا مانند یک تریلر پیش میرود، حتی اگر مخاطب از قبل بداند که چه اتفاقی قرار است بیفتد. هر قسمت مملو از تنش است زیرا شخصیتها با انتخابهای غیرممکن روبرو میشوند. مهمتر از همه، Chernobyl یک موضوع فنی را بدون سادهسازی بیش از حد، بسیار قابل دسترس میکند. این سریال به دقت توضیح میدهد که چگونه یک زنجیره از خطاهای انسانی به رویدادی منجر شد که جهان را کاملاً تغییر داد.
3. ‘Mare of Easttown’ (2021) (مارِ ایستتاون)
Mare of Easttown مانند یک معمای قتل استاندارد آغاز میشود، اما در واقع یکی از پرمایهترین درامهای جنایی است که HBO تاکنون تولید کرده است. این مینیسریال هفت قسمتی، کیت وینسلت را در نقش کارآگاه ماریان «مار» شیهان، یک بازرس شهر کوچک در پنسیلوانیا ستارهدار میکند که مأمور حل قتل یک مادر نوجوان محلی میشود. در عین حال، زندگی شخصی او به دلیل طلاق، خودکشی پسرش و یک نبرد حضانت با دوست دختر سابق معتاد به هروئین پسرش بر سر نوه اش کاملاً به هم ریخته است. خطرات در اینجا به بالاترین حد خود میرسد و همانطور که مار عمیقتر در پرونده تحقیق میکند، متوجه میشود که تقریباً همه افراد در این جامعه نزدیک به نوعی با این تراژدی مرتبط هستند.
واقعگرایی سریال چیزی است که آن را از سایر درامهای جنایی متمایز میکند. ایستتاون مانند یک مکان واقعی به نظر میرسد که توسط افراد واقعی با داستانهای خودشان جمعیتآوری شده است. در عین حال، مار یک کارآگاه معمولی براق تلویزیونی نیست. او خسته، لجباز و در عزا است در حالی که یکی از بزرگترین پروندههایی را که شهر تا به حال دیده است بررسی میکند. اگرچه خود معمای قتل عالی است، بزرگترین قدرت سریال زمانی است که برای ساختن همه شخصیتهایش صرف میکند. این بدان معناست که هر فاششدن بار عاطفی زیادی را به همراه دارد، زیرا مخاطب زمان زیادی را صرف درک افرادی میکند که تحت تأثیر آن قرار میگیرند. این فیلمنامه تعلیق، طنز و درام خانوادگی را متعادل میکند تا داستانی خلق کند که بسیار بزرگتر از یک معمای قتل معمولی به نظر میرسد و ارزش هر دقیقه از هفت قسمت خود را دارد.
2. ‘Sharp Objects’ (2018) (اشیاء تیز)
برخی از اسرار مخاطب را درگیر نگه میدارند چون میخواهند بدانند چه کسی مرتکب جرم شده است. Sharp Objects مخاطب را درگیر نگه میدارد چون میخواهد بفهمد چرا همه به نظر میرسد شکسته هستند. این مینیسریال هشت قسمتی HBO، بر اساس رمان گیلین فلین، امی آدامز را در نقش کمیل پریکر، یک خبرنگار جنایی آشفته، ستارهدار میکند که به زادگاهش ویند گپ، میزوری، بازمیگردد تا درباره قتل دو دختر جوان تحقیق کند. با این حال، تحقیق جنبه شخصی به خود میگیرد زیرا کمیل مجبور است با خاطرات دردناک و روابط پیچیدهای که سالها تلاش کرده از آنها فرار کند روبرو شود. پویایی کمیل با مادر کنترلگرش، آدورا کرلین (پاتریشا کلارکسون)، و خواهر ناتنی غیرقابل پیشبینیاش، آما کرلین (الیزا اسکانلن)، قلب داستان است.
همانطور که تحقیق پیشرفت میکند، خط بین آسیب شخصی خبرنگار و پرونده قتل به طور فزایندهای محو میشود. Sharp Objects هم به عنوان یک معمای قتل و هم به عنوان یک درام روانشناختی صمیمی عمل میکند. سریال علاقهای به دویدن به سمت پاسخها ندارد، زیرا میخواهد مخاطب به هر گفتگو و سرنخی توجه کند. این سریال به لطف استفاده از خاطرات تکهتکه و تصاویر سریع برای قرار دادن مخاطب مستقیم در ذهنیت کمیل، کیفیتی تقریباً رویایی دارد. Sharp Objects آنقدر لایهلایه و ظریف است که عملاً نیاز به یک بار تماشای مجدد دارد، زیرا معمای قتل وقتی مخاطب بداند به کجا میرود، حتی بهتر میشود.
1. ‘The Night Of’ (2016) (آن شب)
The Night Of حول این ایده ساخته شده است که چگونه یک تصمیم اشتباه میتواند زندگی یک نفر را کاملاً تغییر دهد. این مینیسریال درام هشت قسمتی با ناز خان (ریز احمد)، دانشجوی پاکستانی-آمریکایی آغاز میشود که تاکسی پدرش را برای یک شب خوشی در شهر نیویورک قرض میگیرد. اوضاع به سرعت به یک کابوس تبدیل میشود پس از آنکه ناز شبی را با غریبهای به نام آندرهیا کورنیش (سوفیا بلک-دلیا) میگذراند و صبح روز بعد او را به طرز وحشیانهای به قتل رسیده مییابد. تقریباً بلافاصله، ناز به مظنون اصلی یک پرونده تبدیل میشود که توجه عمومی را به خود جلب میکند. زندگی این مرد جوان با پیشرفت تحقیقات زیر و رو میشود. تنها متحد او جان استون (جان تورتورو)، یک وکیل دفاعی درجه پایین است که تنها کسی است که حاضر به پذیرش این پرونده به ظاهر غیرممکن است.
از آنجا، The Night Of به بررسی جذاب سیستم قضایی جنایی و آنچه برای افرادی که در آن گرفتار میشوند تبدیل میشود. The Night Of هرگز قرار نبود یک معمای ساده قتل باشد. معمای اصلی طعمه است، اما تمرکز واقعی بر روی خود فرآیند است. این سریال هر مرحله از سیستم حقوقی را بررسی میکند و دائماً میپرسد که آیا حقیقت حتی پس از آنکه عموم مردم فردی را مجرم تشخیص دادند، اهمیتی دارد یا خیر. احمد عملکردی تعریفکننده از حرفه خود را به عنوان ناز به تصویر میکشد و تحول نهایی او را در این شرایط به تصویر میکشد. The Night Of پرتنش، ناآرامکننده و به طرز وحشیانهای واقعی است. این یک مینیسریال نادر است که از ابتدا تا انتها موفق میشود هم سنگین و هم جذاب باشد.
نظر شما چیست؟ کدام یک از این مینیسریالها را بیشتر دوست دارید؟
