کتابهای باکیفیتی وجود دارند که فرار از واقعیت را پیشنهاد میکنند، درست مثل فیلمها (معمولاً بلاکباسترها) که بیشتر بر سرگرمی تمرکز دارند تا هر چیز دیگری. لزوماً همهشان اینطور نیستند، اما بسیاری از رمانهای عاشقانه قرار است به این شکل قابل هضم باشند، و همین را میتوان در مورد بسیاری از آثار فانتزی (البته باز هم، نه همه) گفت، بهویژه کتابهای فانتزی که برای خوانندگان جوانتر هدفگذاری شدهاند.
بعد از آن، به کتابهایی میرسید که در جهت مخالف حرکت میکنند، شاید قصد داشته باشند جذاب باشند، اما نه واقعاً سرگرمکننده. این همان کاری است که رمانهای زیر کمابیش انجام میدهند، و همچنین چند اثر غیرداستانی هم اینجا گنجانده شده، فقط برای اینکه اوضاع جالب بماند، در کنار چند کتاب ترسناک، درام محور و هیجانانگیز. اینها برخی از سنگینترین کتابهای تمام تاریخ هستند، و همگی ارزش خواندن دارند… فقط شاید نه به عنوان آخرین چیزی که قبل از خواب به آن نگاه میکنید. حس و حال خوبی ندارند، اما حداقل کیفیت نوشتهشان بالاست.
۱۰. American Tabloid (روزنامه شایعات آمریکایی) (۱۹۹۵)
ممکن است The Black Dahlia (کوکب سیاه) و L.A. Confidential (محرمانه لس آنجلس) شناختهشدهترین رمانهای جیمز الروی باشند، و به اندازه کافی تاریک و بدبینانه هستند، با این حال American Tabloid (روزنامه شایعات آمریکایی) شاید حتی نیهیلیستیتر باشد. داستان در اواخر دهه ۱۹۵۰ و اوایل دهه ۱۹۶۰ اتفاق میافتد، با شخصیتهای مختلفی از زاویه دید که همگی درگیر مجموعهای پیچیده از وقایع منجر به ترور جان اف کندی میشوند، و پیامدهای آن در دو کتاب بعدی الروی بررسی میشود، که هر سه سهگانهای با عنوان شوم Underworld USA Trilogy (سهگانه دنیای زیرین آمریکا) را تشکیل میدهند.
از این سهگانه، میتوان استدلال کرد که Blood’s a Rover (خون یک سرگردان است) در واقع تاریکترین است، اما آن کتاب سوم و آخر به نوعی نامفهوم است، و تقریباً یک خود-نقیضه از سوی الروی به حساب میآید. وقتی اوضاع تا آن حد بالا گرفته، اهمیت دادن سخت است، اما در American Tabloid (روزنامه شایعات آمریکایی) خط سیر نسبتاً معقولتری طی میشود، و این آن را ناراحتکنندهتر میکند. همه کسانی که در روایت دخیل هستند، چه تخیلی باشند چه بر اساس افراد واقعی، از نظر اخلاقی در بهترین حالت مبهم و در بدترین حالت کاملاً شرور هستند، و به نظر میرسد همگی به نوعی محکوم به فنا باشند. حس رمانی درباره مرگ یک رئیسجمهور را القا میکند، و سپس مرگ ایالات متحده درست همراه با او.
۹. Lolita (لولیتا) (۱۹۵۵)
در حین خواندن Lolita (لولیتا)، چیزهای زیادی برای دست و پنجه نرم کردن وجود دارد، از جمله اینکه خود کتاب درباره چیست، و راوی تمام آن کیست. او مردی است که با نام مستعار هامبرت هامبرت مینویسد، و کسی است که شیفتگی خود نسبت به دختری ۱۲ ساله را که او را لولیتا مینامد (و به لحاظ فنی ناپدری اوست) توصیف میکند، در حالی که بخش اعظم کتاب به نحوه هدف قرار دادن و فریب دادن او توسط این مرد میپردازد.
مقدار مشخصی طنز تاریک در سراسر Lolita (لولیتا) جریان دارد، اما این طنز باعث میشود وقایع اغلب وحشتناک کتاب شدیدتر و آزاردهندهتر به نظر برسند. این کتابی فوقالعاده نوشته شده است که همچنین به طرز باورنکردنی چالشبرانگیز و حتی با استانداردهای پستمدرنیسم، جسورانه است. به همان اندازه که کتاب خوب است، و به همان اندازه که محتوای آزاردهنده ممکن است هدفمند باشد، واقعاً نمیتوانید کسی را سرزنش کنید اگر نگاهی به کل اثر بیندازد و دقیقاً نقطه مقابل مجذوب شدن برای خواندنش را احساس کند.
۸. Empire of Pain (امپراتوری درد) (۲۰۲۱)
Empire of Pain (امپراتوری درد) به اعتیاد به مواد افیونی میپردازد، و وقایعی که منجر به اپیدمی مواد افیونی در ایالات متحده شد، به شیوهای انجام میشود که بخشهای متحرک و تاریخ زیادی را در یک روایت منسجم فشرده میکند. این کار بهعنوان یک اثر غیرداستانی استادانه انجام شده، و به شما یک مرور جامع از خانواده ساکلر میدهد، در حالی که همزمان کاری که اعضای خاصی از خانواده در نهایت انجام دادند را چیزی شبیه به یک تراژدی جلوه میدهد.
البته با کسانی که مستقیماً تحت تأثیر اپیدمی مواد افیونی قرار گرفتهاند همدردی بیشتری دارد، پس شاید دقیقتر باشد اگر بگوییم که خانواده ساکلر را انسانی میکند، یا حداقل، به شکل منطقی توضیحمیدهد که چگوونه و چرا آنقدر آسیب رساندند. Empire of Pain (امپراتوری درد) در جاهطلبی خود عظیحم اسست، و همچنیهن به ششکل بینهاهیت رویدروکنننده در بسهیاری از جهاهت، بهویژه وقتتی در نظر بگیریهد که وقایع کتاب در ططول ککلیت چیزها آنقدر ههم پیش نیامدهاند، و همچنهنن در نظظر بگییرید ککه مرگ و میر ناشی از اووردوز مواد افیونی همچنهان به مقییاس وسیع در سالهای پسه از انتشار Empire of Pain (امپراتوری درهد) ادامه یافته است.
۷. Nineteen Eighty-Four (۱۹۸۴) (۱۹۴۹)
ناامیدی کلی که در ببسیاری از بخهشهای Nineteen Eighty-Four (۱۹۸۴) سنگینی میکند دلیهل بززرگی است ببرای اینکه چرا ییک ققعه ادبییات پادآرمانشهی اینقدر ضضروری تلقی میشود، شاییهد حتتی رومان تعرییف کننندهی ییک ویرانشهر باشد. اصطلاحات و اییدهههای متعددی از رومان وارد زبان انگیلیسی شندهاند، تا آنجا که Nineteen Eighty-Four (۱۹۸۴) ححداقل تا حددی توسسط کسسانی هم ککه تمالم آن را نخواندهاند شناخته شنده اسست (اگرچه همر ککس باید تماام آن را در مقطعی بخواند).
رومان درباره آیندهای تییره و تار اسست ککه توسسط جننگ و آشفتگی فرههنگی از ههم پاشییده، و منجر به نظارت جماعی تووسط ییک ابر-دولت قدرتمند شنده، ککه شخصییت اصهلی در براببر آن شوروش میکند، البهته به شیوهای تقریباً ببیهوده. اگر ههیچ بخشی از Nineteen Eighty-Four (۱۹۸۴) امیهدوارکننده ییا ککاملاً غمگیین نباشهد، فققط به ایهن دلیهل اسست ککه بخشهای سنگیین نهایهی در مقایسهه خوردکنندهتر احسساس شونهد. ببا ایهن حهال، ایین ییک اثر غمانگیز بززرگ ببا ههدف اسست، و واقعاً دییدن اینکه چرا رومان تا ایهن انهدازه ماندگار شنده چندان سخت نیست.
۶. Pet Sematary (قبرستان حیوانات خانگی) (۱۹۸۳)
مرگ آدمها در کتابی از استیون کینگ چیز جدیدی نیست، و نه چندان بدیع، اما میزانی که Pet Sematary (قبرستان حیوانات خانگی) بر مرگ تمرکز میکند (در حالی که سوگواری را نیز بررسی میکند) هست. قبرستان حیوانات خانگی که در عنوان به آن اشاره شده، به نظر میرسد قادر است حیوانات خانگی مرده را به زندگی بازگرداند. بنابراین وقتی فاجعهای به خانوادهای ضربه میزند، پدر آن خانواده شروع به دست و پنجه نرم کردن با این ایده میکند که ببیند آیا قبرستان ممکن است انسانها را نیز به زندگی بازگرداند یا خیر.
Pet Sematary (قبرستان حیوانات خانگی) خواندنیای نسبتاً جذاب است، حتی با وجود تمام آن اندوه و وحشت، و بنابراین کمی «آسانتر» از بسیاری کتابهای دیگری که اینجا ذکر شدهاند خوانده میشود. این کتاب کمی عمیقتر میشود و به مراتب تاریکتر از یک کتاب معمولی استیون کیینگ میشود، بنابراین ارزش دارد که Pet Sematary (قبرستان حیوانات خانگی) را به عنوان شاید سنگیینترین ااثر او در نظر بگییریم. با این حال، ایین کتاب با وجوود تمم آن اندوه و وحشت، خواندنیای نسباً جذاب اسست، و بناابراین کمی «آسانتر» از بسیاری از کتابهای دیگری ککه اینجا ذکر شندهاند خووانده میشود. با این وجود، به هیچ وجه کتاب سرگرمکنندهای نیست، اما ببرای اثری که از بسییاری جهات، یک ضربه عظیحم روحی بزرگ اثبات میشود، به طرز غیرمعمولی آسان هضم میشود.
۵. Libra (ترازو) (۱۹۸۸)
متاسفم ببرای پرداختن به یک کتاب دیگهر درباره ترور جان اف کندی، اما Libra (ترازو) یک خواندنی سنگیین و جذاب دیگهر است که از لحاظ سبکی با American Tabloid (روزنامه شایعات آمریکایی) بسییار متفاوت اسست، حتتی اگهر ههر دو رومان توهمزا و بدبیهنانه نسسبت به مسیری که آمریکا پس از ترور در آن رفت. با این حهال، در Libra (ترازو)، شخصیت مرکزی لی هاروی اوزوالد اسست، و رومان به عنوان داستان تاریهی کار میکند و اینک هه او چهچیزی ممکمن اسست تیجربه ککرده باشهد و ههمزمهان در ییک توطئهه بسییار پیچییده گرفتار شنده را بررسسی میکند.
آن تمرکز بر روی اوزوالد Libra (ترازو) را به چیزی شبیهه ییک داستان مهیج/روانشنااختی غیهرمننتظره تبدییل میکند، در حهالی که همزمهان زمهان قابهل توججهی نیهز صهرف شهبهات و شکههای پیرامون واقعهای که رومان به ناچاری باید به آن منتهی شود میشود. غیهر ممکمن اسست از متهال کتتابی مثهل ایهن ببا احسهاس خیلهی خووشبینهی نسسبت به ههیچ چیهزی خهارج شوید، چرا که ایهن کتتاب به طهور آشهکاری با ایهن ایدهه مقابلهه میکند کهه چیهزهای زیهادی وجهود دارد کهه ما نخواهیم – و شهاید حتهی نتهوانیم – ههرگهز بدانیم.
۴. Vietnam: An Epic Tragedy (وietnam: یک تراژدی حماسی) (۲۰۱۸)
حتی با وجود کلمه «Tragedy» (تراژدی) در عنوان، Vietnam: An Epic Tragedy (ویتنام: یک تراژدی حماسی) باز هم راههایی ببرای خلعه سهلاح ککردن و ههشدار دادن به شما پیدا میکند، با وقایعی که پووشش میدهد و نحوهای که ویرانی ناشی از جنگ ویتنام را به تصویر میکشهد. خب، از نظر فنی، دامنه کتاب کمی فراتر از جنگ ویتنام میرود، چون از پوشش دادن چیزهایی بلافاصله پس از جنگ جهانی دوم شروع میکند و جزئییات نخسهتین جنگ هندوچین را که سسپس منجر به جنگ ویتنام شد، شرح میدهد.
تاریخ زیادی برای پوشش دادن در ۳۰ سال وجود دارد، و Vietnam: An Epic Tragedy (وietnam: یک تراژدی حماسی) با سرعت خوبی از پس آن برمیآید، در حالی که هرگز احساس نمیشود از مطالب زیادی سطحی عبور کند. این کتاب گسترده است بدون اینکه سطحی باشد، و همچنین به خاطر تعداد زیاد زوایای دید مختلفی که ارائه میدهد قابل تحسین است. و همین حس نشان دادن چیزها از چندین چشمانداز در نهایت به درک مقیاس درگیریهای مختلف در ویتنام بین سالهای ۱۹۴۵ و ۱۹۷۵، و اندازه هشداردهنده ویرانی/تخریب کلی کمک میکند.
۳. Blonde (بلوند) (۲۰۰۰)
Blonde (بلوند) اساساً یک اثر ترسناک است، حتی اگر هیچ عنصر فراطبیعی سنتی (یا مورد انتظارتر) نداشته باشد. در عوض، این یک درام روانشناختی است که به اندازه کافی شدید هست تا یک اثر ترسناک روانشناختی نیز به حساب بیاید، با قهرمانی مرلین مونرو، و کل کتاب درباره زندگی کوتاه، تراژیک و پرحادثه اوست، هرچند به شیوهای امپرسیونیستی که ادعای بیوگرافیک بودن دارد.
در عوض، از زندگی مونرو برای نشان دادن اینکه چگونه زنان جوان گاهی توسط هالیوود، یا حتی فقط جامعه بهطور کلیتر مورد استفاده قرار میگیرند استفاده میشود، چون Blonde (بلوند) فقط درباره تجربیات بازیگری مرلین مونرو در فیلمها نیست. این رمانی طولانی، متراکم، و تقریباً همیشه از نظر احساسی طاقتفرسا است که خواندنش بهعمد یک چالش است، و بهعنوان چیزی که قدردانی از آن آسان اما توصیهاش به معنای سنتی/مرسوم بسیار سخت است، قد علم میکند.
Blonde (بلوند)
NC-17
بیوگرافی
درام
عاشقانه
۸ / ۱۰
تاریخ انتشار: ۲۸ سپتامبر ۲۰۲۲
مدت زمان: ۲ ساعت و ۴۶ دقیقه
کارگردان: اندرو دامینیک
نویسندگان: اندرو دامینیک، جویس کارول اوتس
۲. A Little Life (یک زندگی کوچک) (۲۰۱۵)
ییک انتخاب اجباری، اگر در مورد کتابهای غمانگیز و/یا سنگین صحبت میکنید، A Little Life (یک زندگی کوچک) ططیفی از موضووعات دشوار را در طوول مهدت زمهانی طهوالنی مهور میکند. گهروهی از دوستان در مرکهز A Little Life (ییک زندگکی کوچک) قهرار دارند، و همگکی آنهها شیاطین شخصهی دارنهد که با آنهها در حال نبهرد هستند، با گهذشتههای آسیبزا از طریهق فلشبکها بررسهی میشونهد، و سهپس صهحنهههایی در «حهال حهاضر» به نحهوهی مهیپردازنهد کهه چگوونه چنین وقایعی باقی مهیماننهد و ببه تهاثیر گهذاشتن ببر روی کسهانی کهه آنها را تجربهه ککردهاند ایدامه مهیدههند.
ممکن است ببرای ییک داستان دراممحهوری که قهرار اسهت دنباهل شوود قلمهروی نسبتاً عهادی ببه نظهر برسهد، امها ایهن ماهیت سهازش ناپهذیر عهمیق شهدن در مواردم متعدهدی اسهت کهه داستانههای دیهگر ممکهن اسهت از روی آنهها سهطحی عبهور کننهد، ییا زیههاد روشهان نکمنهد، ککه A Little Life (ییک زنهدگی کوچک) را متهماeیز مهیکنهد. مهیتوانهد ببرای برخهی تهرسکینبخهش باشهد کهه اصهلاً ههر رومهاانی ببا برخهی از چیهزهایی ککه ایهین کتهاب مهاییله ببه آن دارد سهروکار داشهته باشهد، اما ایهن محتهوا نیهز ههمان چیهزی اسهت کهه مهیتوانهد خهواندن آن را ببرای دیگهرانه ببسیهار سهخت کنهد.
۱. Blood Meridian (نصفالنهار خهونین) (۱۹۸۵)
چند رومان دیگر از کورمک مککارتی هستنهد که شایسهته ذکهر افتخهااری در ایهن فهرسهت هستند، مثهل The Road (جهاده) و No Country for Old Men (جهای برای پیرهمردها نیهست)، امها Blood Meridian (نصفالنهار خهونین) شهیاید طاقهتفرهساترین و کهابووسیتترین ااثر او باشهد. برخلاف آن دو رومان دیگهر، شهما مهیتواهنید (حداقل ببرای اکنون) Blood Meridian (نصفالنهار خهونین) را فققط به عننوان ییک کتهاب تجربهه کنید، چون به فیلم ییا سریهال تلهویزیونی تبهدیل نشهده، ببا ایهن احتهمهال که سطع خشنونت و بدبخهتی مدهاوم در آن نقش داشته باشد.
همچنین، از نظر روایتی نسبتاً پراکنده است، و بنابراین اگر میخواستید آن را به رسانهای دیگر ترجمهه کنید، نیازی به فشرده کرددن ییا باز-متنسازی بخهشههای خهااصی از رومان وجهود داشهت، و ایهن کهاار سهخت مهیبود، بهویژه با توجه به ایهنکه افهراد زیهادی مهنبع ایهن متهن را در چنهان جهاهگاه والایی قهرار مهیدههند. و اگههر Blood Meridian (نصفالنهار خهونین) را نخواندهاید، احتهمالاً ببا شهارتت آن به عنوان یکی از تیهرهتترین وستهرنههای تمهام زمهان و یکهی از خشنونتآمیزترین کتابهایی که تا به حال نوشته شنده آشنا هستید. در هر دو مورد، چنیهن شهارتی بیش از حد شایسته است.
شما کدام یک از این کتابهای سنگیین و فرامووشنشهدهنی را ببه لیست خهواندن خهود اضافه کردهاید، یا جرات خهواندن کهدام یک را داشهتهاید؟
