موسیقی همیشه یکی از ستونهای اصلی سریال Stranger Things (چیزهای عجیب) بوده است؛ از نواهای سینثویو گرفته تا ترانههای کلاسیک دهه هشتاد که نه تنها فضا را میسازند، بلکه به عمق احساسات شخصیتها جان میدهند. اما هیچکدام به اندازه استفاده از آهنگ افسانهای «Purple Rain» (باران بنفش) از پرینس، قلب بینندگان را نشانه نگرفته است. در یک ویدیوی اختصاصی پشت صحنه از Collider، سازندگان و بازیگران فاش کردند که چگونه این شاهکار موسیقیایی به اوج لحظات احساسی سریال تبدیل شد و ضربهای کاریتر از همیشه بر روح مخاطبان زد.
صحنهای که «باران بنفش» در آن پخش میشود، یکی از بهیادماندنیترین لحظات فصل چهارم است: شخصیت اِل (Eleven) در حالی که با خاطرات تلخ و هویت گمشده خود دستوپنجه نرم میکند، در گوشهای خلوت فرو میریزد و این ترانه همچون مرهمی بر زخمهایش مینشیند. برادران دافر (Duffer Brothers)، خالقان سریال، در این ویدیو توضیح میدهند که انتخاب «باران بنفش» تصادفی نبوده است. آنها میخواستند آهنگی را به کار ببرند که هم حس نوستالژی دهه هشتاد را زنده کند و هم بار عاطفی داستان را دوچندان کند. پرینس با آن صدای مخملی و گیتار سوزناکش، انگار از پیش برای این لحظه آفریده شده بود.
یکی از نکات جذاب پشت صحنه، چالشهایی بود که تیم تولید برای گرفتن مجوز استفاده از این آهنگ با آن روبرو شد. با وجود آنکه پرینس در سال ۲۰۱۶ درگذشت، ترکه حقوقی او به شدت محافظت میشود و کمتر پیش میآید که اجازه استفاده از آثارش در مدیومهای تصویری داده شود. مذاکرات طولانیمدت و وسواس برادران دافر برای به تصویر کشیدن وفادارانه حس ترانه، باعث شد که این همکاری میسر شود. بازیگران نیز اعتراف کردند که هنگام فیلمبرداری این صحنه، فضایی آغشته به اندوه و دلتنگی استودیو را فرا گرفته بود و میلی بابی براون (Millie Bobby Brown) برای رسیدن به آن فروپاشی عاطفی، ساعتها خود را از بقیه جدا کرد.
در ادامه ویدیو، مت و راس دافر از تاثیرپذیری خود از موزیکویدیوهای دهه هشتاد میگویند و نشان میدهند که چگونه ساختار بصری صحنه را با افت و خیزهای ملودی هماهنگ کردند. آنها حتی به این اشاره میکنند که نورپردازی بنفشرنگ صحنه، ادای احترامی مستقیم به اجراهای زنده پرینس و فضای سوررئال ترانه است. این انتخابها نشان میدهند که موسیقی در Stranger Things (چیزهای عجیب) صرفاً یک چاشنی نیست؛ بلکه خود یک شخصیت است که داستان را پیش میبرد.
حالا که از این رازهای پشت صحنه پرده برداشتیم، دوست داریم نظر شما را هم بدانیم: به نظرتان بهترین استفاده از موسیقی در تاریخ سریالها کدام است؟ آیا «باران بنفش» توانست جایگزین حس و حال «Running Up That Hill» از کیت بوش در قلبتان شود؟ پایینتر کامنت بگذارید و بحث را داغ کنید!
